Almond komt in online lezersgemeenschappen geregeld voorbij en trok mijn aandacht vanwege de cover. Het boek, van de Zuid-Koreaanse Won-Pyung Son is nog niet naar het Nederlands vertaald. Ik las de Engelse vertaling, door Sandy Joosun Lee.
Het verhaal volgt ik-verteller Yunjae, die vanwege een aangeboren hersenafwijking geen emoties als angst of pijn voelt. Hij uit zich nauwelijks en leidt een eenzaam leven, zeker nadat zijn moeder en oma slachtoffer worden van zinloos geweld wanneer Yunjae 16 jaar oud is. Vanaf dat moment staat Yunjae er grotendeels alleen voor. Wanneer ‘probleemkind’ Gon in Yunjae’s klas komt, verandert er veel. Het contrast tussen de twee jongens is groot. Stapje voor stapje laat Gon Yunjae uit zijn comfortzone stappen.
Het verhaal is wel vergeleken met Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon en Wonder van R. J. Palacio. Aan deze titels moest ik tijdens het lezen inderdaad geregeld denken. Ook in die romans volg je een buitenbeentje dat vol verwondering naar de wereld om zich heen kijkt en daar eerlijk verslag van doet.
Yunjae’s vertelstem is onbevangen en humoristisch, maar tegelijkertijd bedachtzaam. Hij observeert zijn omgeving nauwgezet en zet met originele overwegingen en verrassende invalshoeken aan het denken over het leven en menselijke relaties. Wat is ‘normaal’? Wat maakt iemand ‘speciaal’? Is hij ‘anders’, en wat maakt hem dan precies anders? Een fraai coming-of-ageverhaal over opgroeien, vriendschap en jezelf kunnen zijn.