Naar het verschijnen van deze nieuwe titel van Wilma Geldof keek ik erg uit. Haar eerdere YA-roman Elke dag een druppel gif heb ik in verschillende lesideeën gebruikt, neem ik altijd mee naar inspiratiesessies en vind ik nog altijd aangrijpend. Het meisje dat er niet mocht zijn (2025) is opnieuw een indrukwekkend verhaal. Het gaat over Ditte die in 1961 (het jaar van het Eichmann-proces) een schoolopdracht moet maken over de Tweede Wereldoorlog. Eindelijk komt ze meer te weten over het oorlogsverleden van haar moeder. Wat Ditte ontdekt, brengt haar in grote verwarring: haar moeder werd verliefd op en zwanger van een Duitse soldaat. Maakt dat van haar een ‘moffenkind’? Kan ze nog bevriend zijn met haar Joodse klasgenoot? En is het eerlijk dat anderen haar aankijken op de keuzes en daden van haar ouders?
Het verhaal is mooi opgebouwd: twee verhaallijnen (van Ditte in de jaren 60 en haar moeder Nora in de jaren 40) wisselen elkaar af. Dat zorgt voor spanning, zet de moeder-dochterrelatie centraal en maakt goed duidelijk hoe mensen door hun verleden getekend kunnen worden. ‘Als je een ander ontmenselijkt, ontmenselijk je zelf ook’ is de zin die me het meeste bijbleef. Oorlogen zijn grote verhalen; Wilma Geldof laat zien hoe de kleine verhalen daarbinnen echt raken.