Als iemand veel heeft betekend voor de jongerenliteratuur, is het Aidan Chambers – als docent, schrijver en belangrijke stem in de leesbevordering. Lezen doe je om te leven, vond hij. Je moet geraakt worden door literatuur en jezelf erin terug kunnen vinden. Chambers zette de jongerenroman op de kaart en legde de lat voor lezende jongeren hoog. Zijn ideeën zijn nog altijd een goed vertrekpunt voor het onderwijs: heb hoge verwachtingen van jongeren én neem hen serieus.
Je moet dansen op mijn graf is wat mij betreft het mooiste van de zes delen uit de Dance Sequence-serie. De 16-jarige Hal is aangehouden voor het beschadigen van het graf van zijn vriend Barry en vertelt wat hem ertoe bracht. Zijn relaas wordt afgewisseld met verslagen van de maatschappelijk werker die aan hem is toegewezen. Diverse vertelvormen en stijlen worden gebruikt; niet voor niets noemt Hal het verhaal ‘een mozaïek van de ik die ik was’. De roman is knap geconstrueerd, heeft een enorme thematische en stilistische zeggingskracht en biedt veel mogelijkheden om verder te denken en spreken over onderwerpen als liefde en identiteit of over intertekstuele relaties met eerder en later werk van andere auteurs.