Julia van Rhijnvis Feith als de ultieme YA-romance?
Misschien is het zo’n typisch voorbeeld van de frequency illusion (als je je ergens van bewust bent, zie je het opeens overal), maar steeds vaker zie ik historische werken met terugwerkende kracht worden geframed als Young Adult-boek. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij de Roman van Heinric en Margriete van Limborch, een middeleeuws ridderverhaal. Bij het verschijnen van de hertaling in 2021 sprak de uitgever van een ‘veertiende-eeuwse young adult-roman’, een aanduiding die door recensenten werd overgenomen. Op GoodReads noemde een lezer de roman zelfs ‘de ultieme middeleeuwse YA-blockbuster’. Ook De historie van mejuffrouw Sara Burgerhart werd al als YA-roman getypeerd en met de onlangs verschenen fraaie hertaling van Julia door Arjen van Meijgaard (2024) gebeurde hetzelfde.
In Julia, de sentimentele roman van Rhijnvis Feith uit 1783, draait alles om de emoties van Julia en Eduard, twee jongeren die hevig verliefd zijn op elkaar. Julia’s vader wil echter een rijkere man voor zijn dochter en Julia zelf wil niet toegeven aan haar aardse, lichamelijke verlangens. Het zou dus zomaar kunnen: Julia een echte YA-romance noemen, met ‘first love’ en ‘forbidden love’ als populaire tropes (om in BookTok-termen te blijven).
Met enkel gebruik van de term ‘Young Adult’ om oudere letterkunde ‘hip’ te maken, ben je er nog niet, denk ik. Maar het is een mooi uitgangspunt om verder na te denken over een combinatie van historische werken en onder jongeren populaire romanceboeken.