Deze indrukwekkende Engelstalige versroman is helaas nog niet vertaald naar het Nederlands, maar dat moet wat mij betreft snel gebeuren. Het boek won onder andere de Carnegie Medal en de Michael L. Printz Award, de belangrijkste prijs voor YA-literatuur in de Verenigde Staten. Elizabeth Acevedo is poetry slammer en dat merk je als je The Poet X (2018) leest: het ritme van de zinnen in vrije versvorm is heerlijk en de beeldspraak prachtig.
Het verhaal gaat over Xiomara, die opgroeit in een strenggelovig gezin in Harlem, New York. Ze is gewend om haar gedachten en gevoelens voor zichzelf te houden, totdat ze op school lid wordt van de poëzieclub. Steeds meer vindt ze haar eigen stem. Haar worsteling met het geloof is schrijnend en aangrijpend, net als haar bedenkingen over haar rol als jonge vrouw. Haar poëzieschrift is haar vrijhaven, waarin ze twijfels kwijt kan: ‘What’s the point of God giving me life if I can’t live it as my own? Why does listening to his commandments mean I need to shut down my own voice?’ Het verhaal zit vol met waardevolle bedenkingen, in poëtische taal opgeschreven.