Wat ons nog rest (2024) van Aline Sax staat op de shortlist van de Boon Literatuurprijs. Heel terecht. Het is een bijzonder rake vertelling in vrije verzen, die indruk maakt door de vorm en het perspectief. Dat perspectief ligt bij de 17-jarige Duitse Henrike. Zij vertelt over de laatste oorlogsdagen in Berlijn in april 1945, als de Russen in de stad oprukken. Heftige, rauwe scènes beschrijft ze, die door de vrijeversvorm, het ritme en Sax’ talige keuzes paradoxaal genoeg zowel extra binnenkomen als draaglijk blijven. Je voelt de angst, verwarring en wanhoop van Henrike. Kan zij nog geloven in een goede afloop? Heb je nog hoop als je zoveel gruwelen hebt gezien en het gevoel hebt dat er alleen maar verliezers zijn? Een waardevol verhaal dat aan het denken zet.
Wat ons nog rest
