Wat een boek… Van We are okay van Nina LaCour ben ik zo onder de indruk dat ik het graag tip, ook al is het Engelstalig en nog niet vertaald naar het Nederlands. Het verscheen al in 2017, maar ik ontdekte het pas onlangs toen ik door de lijst met Michael L. Printz Award-winnaars scrolde. Marin laat in de zomer voordat ze gaat studeren plotseling alles achter en vertrekt zonder afscheid te nemen. Ze kan niet meer dezelfde zijn na wat ze thuis heeft ontdekt. Bovendien: was dat thuis wel thuis? Het verhaal gaat over verlies en eenzaamheid, maar ook over liefde en hoop. De worsteling van Marin is prachtig en raak geschreven. In weinig woorden vertelt de auteur veel meer dan er staat.
Misschien raakte dit verhaal me zo omdat ik het precies op het juiste moment las: tijdens een vakantie door Chili. Ik werd omringd door bergen, vulkanen en sterren. Er was een wereld met immens lege landschappen overdag en een Melkweg ’s nachts. Een wereld waarin niets moest, wij de avonturiers waren en we ons eens te meer realiseerden dat we slechts een minuscuul onderdeeltje van alles zijn. In die wereld las ik in We are okay: ‘before all of us there was something else. Eventually, something will take our place. I learn that I am a tiny piece of a miraculous world.’ Wij maken ons enorm druk, maar in het grote geheel stellen we nauwelijks iets voor. Liefde vinden in dat besef is volgens mij waar het om draait en zelden las ik dat zo treffend als in We are okay.